zondag 23 september 2001
Emma viert haar 80e verjaardag in het Roode Koper op de Veluwe
Hier haar "speech" aan de genodigden:

dinsdag 11 september - gideon belde mij:'mamma, dat je dit nu ook nog mee moet maken'

ik vond het aandoenlijk en lief.

sinds die fatale dinsdag loopt er een band met beelden van de ramp onder in mijn gedachtenscherm en je voelt je machteloos.

zaterdag voor een week zei minister netelenbos smorgens om zeven uur dat met onmiddellijke ingang de cockpitdeuren in alle vliegtuigen zwaar beveiligd moeten worden en een half uur later staat gideon voor mijn bed, net terug van een vlucht uit koeweit:' het eerste wat moet is dat die cockpitdeuren vervangen moeten worden. die dingen trap je zo in.'- zo word je opeens toch heel direct het probleem binnengesleurd. -

maar de tijd tikt door en mijn verjaardag komt eraan. moet ik die wel vieren nu? ik ben toch al niet zo erg op zo'n dag gesteld, (mijn moeder hield er ook niet zo van ) net als moederdag, dat hoeft voor mij ook niet echt.  en het Roode Koper dan en de gasten? afzeggen?........... 

'Today is the first day of the rest of your life'  dat laten sommige mensen soms op hun dekbedovertrek borduren.

het is wel een waar heid als een koe.  ik besef dat iedere dag.

en daar komt dan een soort dankbaarheidsgevoel bij, dat je dat iedere dag beseffen mag, en nog in staat bent ervan te genieten.

 zelf ga ik dan niet meer op een lange vancantiereis, ik geniet van de verhalen en foto’s van familie en vrienden, alsof ik er zelf ben geweest.----

ja, dankbaar - waar begint dat?

ik dacht ergens bij mijn grootouders, want die heb ik nog gekend - maar nee hoor: micha, onze family-tree-freak,voert mij helemaal terug naar ene Andries Liefmann Muller uit 1720 !

nou, dat is me een beetje onvoorstelbaar ver weg.

wel zie ik mijzelf enige jaren geleden op een begraafplaats in Tiberias staan, op zoek naar het graf van overgrootvader Juda Reisel, die daar in 1922 is begraven. we hebben het graf niet gevonden -er liggen teveel onduidelijke keien. - dat heeft nog iets tastbaars.

ook kwam er aan micha's stamboomtakken een naam hangen van Clara, de vroeg gestorven zuster van mijn oma. ik ken Clara alleen uit verhalen van mijn moeder, die haar door een ziekte aan morfine verslaafde tante Clara vaak opzocht in duitsland. mijn moeder moet toen een jaar of achttien zijn geweest en ik vermoed dat die bezoeken mede van invloed zijn geweest op haar keuze om medicijnen te gaan studeren.

ja, en als ze die keuze niet had gedaan, was het nooit gebeurd dat een arts in opleiding voor vrouwenarts in het academisch in utrecht aan een collega vroeg:'zeg, wie is toch dat knappe onhandige meisje dat op het ogenblik op het lab. werkt?' die arts was dus mijn vader.

die mij ook wel zijn zigeunerinnetje noemde - vandaar deze door Engelien vervaardigde outfit...............

wie had ik nog heel graag vandaag erbij willen hebben? mijn alleroudste zoon Paul, mijn jongste zus Liesbeth en  mijn oudste zus Ien. en onze trouwe Adry en vanzelfsprekend vooral mijn lieve Willem - zij zijn niet meer bij ons.

gelukkig ben jij hier: Phil, mijn drie jaar oudere tweelingzuster - contradictio in terminis.

en zoals dat soms gaat bij tweelingen: de een is vaak het voorbeeld voor de ander. die ene was jij dus. als jij vond dat het hoorde dat de hoge hakken van mijn eerste pumps piepten tijdens het lopen, dan was dat een geschreven wet, die ik klakkeloos overnam.

verder hebben we zonder dat we het van elkaar wisten, heel vaak hetzelfde gedaan en soms bijna op hetzelfde moment.

wie ik ook voor vandaag had uitgenodigd: Joost, Phils oudste uit San Francisco met zijn Deborah en mijn oude Wolven-neven David uit Engeland en Joop Wolff.  ze waren verhinderd.

en met Joop stap ik opeens mijn onderduikperiode binnen, want hij was het die Jacques en mij, na onze vlucht uit kamp Barneveld op 23 september 1943, uit de boerderij in Voorthuizen haalde en naar Amsterdam bracht, waar we tot aan de bevrijding werden opgenomen en verzorgd door Jan en Mieke en Joop en Liesbeth en niet te vergeten Frieda.

Mieke , Joop, Liesbeth, jullie hoeven alleen maar  mij en mijn volkje aan te zien, om te weten dat zonder jullie zij en ik er zeker niet meer waren geweest.

dankbaar -

Jacq., heb ik je ooit genoeg bedankt voor alle zorg die jij en Sem en Gie en Ben mij en half jaar lang dag en nacht hebben gegeven toen ik zes jaar geleden zo vreselijk ziek was?

Door Ben's tovertrucs ben ik weer gaan lopen en dankzij Sems kookkunst weer gaan eten.

en voor de rest van mijn kroost geldt ook:

bedankt voor het geduld waar mee jullie altijd mijn gekwek en gezeur aanhoren - wat gelukkig dat er e-mail bestaat!

André, mijn goeroe, Wan mijn kapstokje, Eef, die altijd met grote precisie snapt wat ik  bedoel en  Gideon, mijn grote hulpverlener - bedankt!

en denk niet dat ik jullie vergeet, Sharon I do'nt forget you, Sem, Barend, Wim, Patrick en Vivian en alle kleinkinderen en Luuntje en alle poezen en Obi en Sinjo!

hoe kan ik afsluiten zonder dank aan mijn lieve trouwe vrienden,waar ik maar al te graag een beroep op doe en die subiet aan mijn bed staan als ik met 40 graden koorts een virus lig te bestrijden.

en door wie ik mij  o, zo graag een seizoen lang naar ballet of theater laat slepen.

jullie weten het wel: Riet, Cock, Leonie, René,  Irene en lieve Ton en Liesje en Engelien en iedereen die ik niet opgenoemd heb  - allemaal bedankt voor deze dag